Rodzina Połanieckich

oprac. E. Skorupa

Recenzenci: Grzegorz P. Bąbiak, Magdalena Sadlik

Egzamin byłby wypadł w ogóle na jej korzyść, gdyby nie to, że rozmowa z nią szła trochę trudno. Ale tłumaczyło się to tym, że się widzieli po raz pierwszyw życiu. Przyjmowała go przy tym sama, co dla młodej panny mogło byćkłopotliwe. Na koniec wiedziała, że Połaniecki przyjechał do nich nie w odwiedziny,ale po pieniądze. Tak było w istocie. Matka jego oddała przed bardzo dawnym czasem dwadzieścia kilka tysięcy rubli na hipotekę Krzemienia, które Połaniecki chciał teraz odebrać, raz dlatego, że zalegano bardzo z procentami, a po wtóre, że, będąc wspólnikiem domu handlowego w Warszawie, wszedł w rozmaite interesa i potrzebował kapitału. Z góry też obiecał sobienie czynić żadnych ustępstw i swoje koniecznie odzyskać. W tego rodzajusprawach chodziło mu zawsze o to, by okazać się człowiekiem nieugiętym. Niebył on nim może z natury, ale uczynił sobie z nieugiętości zasadę, a zarazemsprawę miłości własnej. Skutkiem tego często przesadzał, jak czynią zawsze ludzie, którzy coś w siebie wmawiają.

I teraz więc, patrząc na tę pannę miłą, ale widocznie senną, powtarzał sobie wbrew współczuciu, które się w nim budziło: „Wszystko to dobrze, al musicie zapłacić”.

Fragment powieści